“We gebruiken slechts 10% van onze nuance capaciteit”
Het beroemde citaat is “ik denk dus ik besta”, niet “ik roep maar wat dus ik besta”. In Bing geeft de “ik denk” versie 997.000 resultaten (http://www.bing.com/search?q=%22ik+denk+dus+ik+besta%22&src=IE-SearchBox&FORM=IE8SRC), en de “ik roep” versie vooralsnog 1 resultaat (http://www.bing.com/search?q=%22ik+roep+dus+ik+besta%22&form=QBRE&qs=n). Dat zal wel veranderen zodra Bing dit blog artikel heeft geindexeerd. “Ik schreeuw dus ik besta”, zijn vier resultaten. “Ik erger me dus ik besta”, geeft twee resultaten en “ik schrijf dus ik besta” zijn er 44 (allen op 24 november 2009).
Nu is er wat mij betreft meestal niets mis met roepen, schreeuwen of schrijven. Meningen zijn prima, en kunnen aanzetten tot inzicht, inspiratie of irritatie. Allemaal best.
Wel vind ik het “vervelend” als het resultaat van “roepen” wordt dat men het (zelf) denken overboord zet. Of het denken beperkt tot het sluitende argument “ik vind gewoon dat hij (of zij) gelijk heeft”. Niet meer nodig om na te denken over welke belangen er spelen? Of op basis van welke feiten iemand een mening heeft gekregen?
Niet nadenken, kritiekloos overnemen van “leuk klinkende, makkelijk te onthouden” meningen hebben soms als gevolg dat er mythes ontstaan die een eigen leven gaan leiden en bijzonder hardnekkig worden. De mythe bijvoorbeeld dat we als mens maar een klein deel van onze hersen capaciteit zouden gebruiken. Geen enkel feit steunt de mythe, maar het blijft hardnekkig nagroepen worden. Het klinkt leuk, en we houden wel van een complot theorie of mysterie. (zie ook: Neuroscience for Kids (!), “where did the 10% myth begin”: http://faculty.washington.edu/chudler/tenper.html )
Sommige mythen zijn makkelijk te weerleggen op basis van eenvoudig te begrijpen (wetenschappelijk) bewijs. Andere mythen zijn moeilijker te weerleggen. Soms omdat het wel eenvoudig te bewijzen is dat de mythe onzinnig is, maar de bewijsvoering zelf is (te) moeilijk. Dan is de mythe makkelijker en leuker om te onthouden en krijgt George Orwell waarschijnlijk gelijk “Myths which are believed in, tend to become true”
Als de titel van een artikel zegt: “product X krijgt geen standaard Y”, maar de inhoud van het artikel “er is nog geen roadmap voor”. Wat ga je dan onthouden?
Welke mening blijft beter ‘hangen’, als iemand zegt “geen ondersteuning voor standaard A”, en iemand anders “we ondersteunen standaard A, waarbij we wel rekening moeten houden dat het een multi-part open standaard is met zogeheten ‘strict’ en ‘transitional’ interpretaties, en bestudeer onze ‘implementor notes’ voor de onderbouwing en documentatie van onze keuzes”…
De wereld is meestal niet zo simpel is als “welles/nietes”, we moeten inzicht hebben waardoor een genuanceerder beeld ontstaat en een discussie constructief kan worden. Als ouder van jonge kinderen is dat snel in te zien, met jonge open standaarden blijkbaar een stuk moeilijker.