-
-
Ik vind deze laatste maanden van het jaar in vele opzichten heel erg hectisch. Voor mij is dit qua bordjes hooghouden heel erg druk. Sinterklaas en cadeautjes, Kerst, eten en familie. Bovendien behoorlijk druk qua werk. En dat terwijl ik minder energie krijg door het minder wordende daglicht.
Er gaat heel veel om in mijn hoofd en ik vind het heel erg lastig om dan niet in een enorme controlemodus te schieten. Tijdens mijn werk merk ik dat dan ook gelijk. Vandaag tijdens onze laatste Raad van Anders bijeenkomst voelde ik dat ik bezig was met de uitkomsten en dat ik die graag helder wilde hebben. Wat gaan we vertellen op 12 december? En hoe? En is het zinvol? Leidt het wel ergens toe? Door die controlemodus wilde ik onze Raad van Anders een bepaalde richting uitduwen en daarmee stond ik niet meer open voor andere inzichten, ideeën, meningen of lessen.
En ineens dacht ik terug aan afgelopen weekeinde. Sinterklaas kwam aan en ik ging met mijn dochters naar de intocht in de Scheveningse haven. Wachtend op de boten, waren de meisjes enorm aan het giechelen en maakten grappen over een parallellepipidum, terwijl ze Sinterklaasliedjes zongen. Mijn eerste gedachte… wat een gezellig woord. En dat tussen de goedheiligman en pepernoten. Dus ik vroeg hoe ze er aan kwamen. Antwoord: op school geleerd. Tja, daar moest ik het mee doen. Uitleg kreeg ik niet.
Toen ik ze vanochtend naar school bracht, besloot ik de juf te vragen wat een parallellepipedinges was. En ik kreeg uitleg. Leuk! Ik weet niet of ik dat ooit geleerd heb en ik vraag me ook af of ik die kennis ooit gemist heb. En deze les (in alle opzichten) hielp mij vandaag om die controle over de uitkomsten en presentatie van de Raad van Anders los te laten. En mijn bordjes van vandaag hoog te houden zonder er te al veel energie in te stoppen. Fijn! Dankjewel!
-
-
Sinds januari zit ik elke dag uren achter de computer om over de Amerikaanse verkiezingen te lezen. Ik ben gefascineerd door wat er zich in staten als Iowa, Indiana en Virgina afspeelt. Enerzijds omdat in de VS de beste denkers en het meeste geld in de politieke campagnes zitten, en het spel dus nergens zo hoog gespeeld wordt. Maar ik volg het vooral vanwege Barack Obama.
In de krant lees ik vaak over jonge Amerikaans studenten in die in vuur en vlam gezet zijn door zijn speeches en ideeen. In Nederland ben ik een van de weinigen. Daarom was ik erg blij dat ik vorige week bij de verkiezingen in de VS kon zijn, en kon zien dat ik niet de enige was die geinspireerd werd. Ik verbleef in New York, en zag elke dag tientallen Obama-buttons in de metro, hoorde talloze liedjes over hem op de radio. Blijkbaar was ik niet de enige die geinspireerd was.
Een jaar geleden snapte ik niet zo goed wat het woord ‘inspiratie’ nu precies inhield. Als ik een interview las met een muziekgroep waarin ze zeiden dat ze ‘geinspireerd’ waren door bepaalde andere bands, dacht ik altijd dat ze gewoon stukjes gejat hadden. Inspiratie was voor mij een vaag, ongrijpbaar begrip. Maar sinds ik de speeches van Barack Obama bekijk, weet ik wat er met ‘inspiratie’ bedoelt wordt. Ik krijg zin om te werken. Ik krijg zin om de wereld te verbeteren. Ik krijg zin om iets te betekenen. Ik wil, kortom, een beter mens zijn.
Toen ik in New York over straat liep bedacht ik me wat een geluk het zou zijn als Microsoft een soort Barack Obama had. Elke ochtend bij het koffiezetapparaat in tranen door een mooie speech; fired up, and ready to go. Daar wordt je pas productief van.
Ik hoop dat er bij Microsoft zo nu en dan een peptalk wordt gehouden. Zo niet, dan kan ik je aanraden om www.youtube/com/barackobama te bezoeken. Inspiratie gegarandeerd met een van zijn duizenden filmpjes.
-
-
In ons nieuwe kantoor hebben wij de afspraak geen eten mee te nemen naar de werkverdiepingen. Toen ik eerder deze week de lift in wilde stappen, zag ik een collega - die ook naar boven wilde - met een bord eten. Tegen de regels in, dus. Ik zei dat het niet kon en er gebeurde iets raars met me. Ik voelde me schuldig en een soort zeurkont. Tegelijkertijd vond ik ook dat ik niet anders kon dan het zeggen. Integer naar mezelf en anderen.
En dit is dan de veilige omgeving van mijn werk. Op straat heb ik ook vaak de behoefte om mensen aan te spreken. Positief en negatief. En toch is er iets dat me weerhoudt.
Mijn dochter (7) vertelde mij vorige week enthousiast over een les op school. Iedere dag staan er twee namen op het bord, met een zonnetje erbij. Alle kinderen in de groep moeten deze klasgenoten een compliment geven. Die twee kinderen krijgen dus een behoorlijke dosis positieve feedback over zich heen en mogen vervolgens kiezen met welk compliment ze het meest blij zijn.
Wat ik me bedacht is dat ik het moeilijk vind mensen te vertellen wat ik voel of denk. Positief en negatief. Bovendien vind ik ontvangen ervan ook lastig, terwijl het zo belangrijk is in een wereld die zo vluchtig en virtueel is. Misschien wel belangrijker dan wat dan ook.
Ik weet dat ik daar niet alleen over moeten praten tijdens onze (als in Microsoft Nederland's) reis naar een mensgerichte organisatie, waarbij we zelf het nieuwe werken eigen maken. Ik ga daarmee echt aan de slag als onderdeel van de organisatieontwikkeling.
En ik weet ook dat ik de juf van mijn dochter ga vragen of ze na de complimenten ook aandacht gaan besteden aan het geven en ontvangen van feedback.
-
-
Deze zomer kreeg ik voor mijn verjaardag twee kaarten voor de jubileumvoorstelling Giubileo van Krisztina de Châtel. Afgelopen donderdag was de première en ik zat prins(es)heerlijk in het Danstheater in Den Haag. Een avond vol inspiratie en mijn hoofd draait nog steeds overuren.
Wat een indrukken. Ik ben nog steeds aan het nagenieten. Vind het moeilijk uit te leggen waarom. Dat komt - denk ik:-) - omdat ik het met mijn hoofd eigenlijk niet begrijpen kan. Tijdens zo'n voorstelling komen zo véél impulsen binnen dat ik alleen nog maar kan voelen. Wat ik voel? Ontroering, bewondering, angst, jaloezie, warmte… van alles.
Onderweg naar huis zinkt dat gevoel in en begint mijn hoofd. Wat kan ik toch veel leren van de dansers, die dansgroep met zo'n vrouw aan het hoofd. In mijn werk en in mijn leven.
Alle elementen die ik koppel aan het nieuwe werken passeerden de revue.
Het leiderschap van Krisztina dat je ervaart bij het zien van het resultaat. Op de website zegt zij iets wat het voor mij verwoordt: "Binnen de danser speelt zich een strijd af: tussen passie en beheersing, tussen individuele vrijheid en de anonimiteit en geborgenheid van het collectief."
En dan de manier waarop zo'n productie tot stand komt, samen met andere choreografen en met de dansers, technici, kledingontwerpers etc. Ambitieus en tot in perfectie - met oog voor elk detail - geproduceerd.
Ik bewonder nog wel het meest het feit dat Krisztina na 30 jaar haar dansgroep in zijn huidige vorm opheft en opnieuw start. Samen met Itzik Galili wil zij in januari starten met Dansgroep Amsterdam. Hoezo vitaliteit? Hoezo ambitie en hoezo blijven dromen? Hoezo creativiteit, innovatie, durf en doorzettingsvermogen? En dat los van alle zekerheden!
Ik wil daar meer over weten… voor mij een behoorlijke bron van inspiratie. En dat vanuit zo’n onverwachte hoek. Of toch niet?