Parallellepipedinges

Ik vind deze laatste maanden van het jaar in vele opzichten heel erg hectisch. Voor mij is dit qua bordjes hooghouden heel erg druk. Sinterklaas en cadeautjes, Kerst, eten en familie. Bovendien behoorlijk druk qua werk. En dat terwijl ik minder energie krijg door het minder wordende daglicht.

Er gaat heel veel om in mijn hoofd en ik vind het heel erg lastig om dan niet in een enorme controlemodus te schieten. Tijdens mijn werk merk ik dat dan ook gelijk. Vandaag tijdens onze laatste Raad van Anders bijeenkomst voelde ik dat ik bezig was met de uitkomsten en dat ik die graag helder wilde hebben. Wat gaan we vertellen op 12 december? En hoe? En is het zinvol? Leidt het wel ergens toe? Door die controlemodus wilde ik onze Raad van Anders een bepaalde richting uitduwen en daarmee stond ik niet meer open voor andere inzichten, ideeën, meningen of lessen.

En ineens dacht ik terug aan afgelopen weekeinde.  Sinterklaas kwam aan en ik ging met mijn dochters naar de intocht in de Scheveningse haven. Wachtend op de boten, waren de meisjes enorm aan het giechelen en maakten grappen over een parallellepipidum, terwijl ze Sinterklaasliedjes zongen. Mijn eerste gedachte… wat een gezellig woord. En dat tussen de goedheiligman en pepernoten. Dus ik vroeg hoe ze er aan kwamen. Antwoord: op school geleerd. Tja, daar moest ik het mee doen. Uitleg kreeg ik niet.

Toen ik ze vanochtend naar school bracht, besloot ik de juf te vragen wat een parallellepipedinges was. En ik kreeg uitleg. Leuk! Ik weet niet of ik dat ooit geleerd heb en ik vraag me ook af of ik die kennis ooit gemist heb. En deze les (in alle opzichten) hielp mij vandaag om die controle over de uitkomsten en presentatie van de Raad van Anders los te laten. En mijn bordjes van vandaag hoog te houden zonder er te al veel energie in te stoppen. Fijn! Dankjewel!