Vandaag kreeg ik onderstaande mail. Ik wil de inhoud letterlijk delen. Misschien is de tekst wel te lang voor een blog… en dat maakt me in dit geval niet uit. Waarom ik het wil delen? Vooral omdat ik trots ben op het feit dat ik hieruit lees dat “onze” ex-stagiaire zo weerbaar en kwetsbaar is en deze uitdaging aangaat en haar dromen najaagt. Wow. Dat lef had ik niet toen ik stagiaire was en eigenlijk vind ik het steeds het moeilijkste wat er is.
We zijn drie dagen onderweg en nu al voel ik de urge om even wat op de mail te zetten. Sinds maandag heb ik twee passen aan mn sleutelbos hangen. Eentje van Microsoft en een van mijn nieuwe stagebedrijf. Het afstuderen, de laatste fase van de studie, de laatste vier maanden OV, de laatste vier maanden van alle voordelen genieten die je hebt als student.
Ons onderzoek zal zich richten op 'Het Nieuwe Werken'. Het Nieuwe Werken... Van alles kwam er bij me op. Outputgestuurd, loslaten, vertrouwen enz. Het blijkt anders. Het Nieuwe Werken is hier een combinatie van telewerken en flexwerken. Ik moest even slikken, en bevind me nu nog samen met mijn afstudeerpartner in de fase waarin we ons afvragen welke kant wij opgaan. De bedoeling is dat we een communicatieplan op gaan stellen om een van de afdelingen met een lachend gezicht richting 'Het Nieuwe Werken' te laten bewegen. 1 November gaat deze groep verhuizen, en daarmee zijn ze de eerste groep die Het Nieuwe Werken gaan verkennen binnen deze org. De communicatie afdeling is onderdeel van HR, en gisteren kwam de programmamanager even mededelen dat er een bericht uit moet, waarin staat dat de afdeling per 1 november hierheen komt verhuizen. En dat de mensen die nu op die vleugel zitten maar moeten schuiven. Slik. Top Down. Slik. Communicatie? Slik. Communicatieplan.... Slik. Ademhalen, tot tien tellen en om je heen kijken. Nee, dit is geen Microsoft. En ja, dit is ook ok. Nee, niet iedere organisatie heeft een visie, een beeld, een breder idee. Nee. En het is goed. Wennen, maar het is goed. Dit heb ik ook bij andere bedrijven gezien. De weerstand duurt even, maar loslaten en de frisse blik vasthouden en door gaan. Met de vraag nu: gaan we schikken en een communicatieplan schrijven voor een tele-flexwerkregeling? Of..... de stoute schoenen aan en kijken of we kunnen bewegen. Kijkend naar dat brede perspectief waar nu nog geen visie voor is. Want dat is wat we nu denken. Stukken gelezen, maar de visie ontbreekt. Waar wil je eigenlijk naartoe? Wat is de reis? Alsjeblieft, géén blauwdruk. Gisteren de directeur van de verhuizende afdeling gezien. Samen met zijn senior HR mngr. Deze sr. HR mngr. is onze tweede begeleider. Samen met Jeroen zal zij ons begeleiden in dit traject. Hij, de directeur begon ook over een cultuurprobleem binnen zijn club. Kijk!!! Een ingang! Nieuwe Werken en Cultuur in een?? Ja!! Afstudeeronderzoek? Ja, graag.
We zitten helemaal aan het einde van de gang, in een grijze kamer. Alles is grijs. Moet van de architect. Behalve de hal. Die is geel. Kerriegeel. Gisteren bedacht ik me om aan een van de tafels te gaan zitten midden in de gang. Om de andere 40 HR collega's te kunnen leren kennen. Vriendelijk doch dringend werd mij verzocht daar vooral niet te gaan zitten. Als de HR directeur eventueel visite krijgt, moet de visite daar wachten. Ademhalen. Dit kan. Is ok. Ja, ik ben anders gewend. Maar nu weer even aanpassen. Zucht.
Vandaag hebben we even een kijkje genomen bij de Directievleugel. Je weet wel, 4 mannen die een vleugel hebben waar ze 64m2 de man hebben. Maar, gerustegesteld bedacht ik me dat gisteren het besluit is genomen dat directie het goede voorbeeld geeft. In de nieuwe situatie gaan ze naar 32m2 per persoon. Al kijkend naar de directievleugel en de bel met camera die voor de deur hangt, waarop je moet bellen om naar binnen te mogen... Vroeg ik mij af. Wie zijn deze mannen? Peuteren ze ook in hun neus? Zijn ze om drie uur 's middags ook moe? Lunchen ze kaviaar? Vegen ze hun billen af met goudgebladerd WC-papier? Vegen ze zelf hun billen af? Ze zijn slimmer dan ik... Maar ik ben zeker ook slimmer dan zij zijn, in een ander opzicht. Wanneer krijg ik dan een eigen vleugel? Ik ben namelijk een vrouw, en dat is ook al heel bijzonder.
Ik geniet met volle teugen. Om me heen kijken, voelen, luisteren, zwijgen, denken en alles wat er nog meer in mijn hoofd gebeurt. Herkenbaar om weer de weerstand te voelen, maar wetend dat ik die om kan zetten naar iets positiefs. Moeilijk na Microsoft. Het gras is blijkbaar groener aan de overkant. Ik kijk uit naar de volgende 4 leerzame, lastige, soms tegen-de-muur-aanlopen maanden. Maar ik weet dat we iets moois gaan maken.
Nu zit ik stout te zijn, en te HOTMAILEN in de hal. Want we hebben nog geen account, mijn laptop in onze bunker geen bereik, en geen Vista maar?? Dat zullen we zien als we een account hebben.
Ik zal jullie af entoe een mailtje sturen, omdat ik het fijn vind om tegen mn laptop aan te schreeuwen, mn verhaal op te schrijven, en om voor mezelf steeds weer te begrijpen dat Microsoft mijn 'Great place to Work' is. Met alle pijn, blijheid, gezelligheid die daar bijhoort.