Morgen ga ik op vakantie met mijn dochters. In een tijd van het jaar, dat al vol zit met veel extra vrije dagen en waarin de hoeveelheid dingen die er op mijn bordje liggen niet minder zijn dan anders. Ik merk dat ik dan eigenlijk alles af wil hebben zodat ik met een gerust gevoel kan genieten van de tijd die ik dan weer heb.
Een rare tegenstelling. En als ik daarop reflecteer is dat in het klein het gevoel dat ik de laatste tijd heb. Door de economische crisis of reset, doordat ik me de laatste tijd bezighoud met duurzaamheid en omdat ik op zoek ben naar mijn nieuwe huis. In economisch, ecologisch en sociaal opzicht.
Ik denk dat ik daarin niet zou moeten en willen uitgaan van de tegenstelling maar dat ik mag kijken vanuit de overeenkomsten en mogelijkheden. Schaduw bestaat niet zonder het licht en licht bestaat niet zonder schaduw.
Ik denk dat we de huidige economische situatie kunnen gebruiken als versneller en niet als beperkende factor. Waarbij we elkaar als mensen kunnen helpen om vanuit dat perspectief naar de toekomst te kijken en het verleden van ons af te schudden. En te helpen om de onzekerheden en angsten een plek te geven. Om vanuit het nu en het onbekende verder te reizen. Voor de één omdat het moet, voor de ander omdat het leuk is. Voor ons allemaal omdat we kunnen en moeten. Als we het onderkennen, begrijpen en willen.
Ik vind dat ik een recht van spreken heb omdat ik probeer zo in het leven te staan. Ik zie mijn beperkingen en angsten onder ogen, spreek ze zoveel mogelijk uit en ik ga ze zeker niet uit de weg. Tegelijkertijd vind ik dat ik de mogelijkheden kort daarop ook probeer te zien en wil, moet en kan omarmen. Soms snel, soms langzaam. Met als resultaat? Ik groei, leer, ik word rijker, gelukkiger en succesvoller. Met de daarbij behorende groeipijnen en -stuipen. Misschien niet in een traditionele zin, en met vallen en opstaan. En ook dat deel ik. Toch?
Lees ook een gedachte die ik met me meeneem op vakantie en die ik heb gestolen van Ervin Laszlo (oprichter van de http://www.clubofbudapest.org/):
De beschaving die in de huidige wereld aanwezig is, is niet langer houdbaar.
Als ik niet wil dat het uiteenvalt, moet ik wel veranderen. De zoektocht naar die kwantumsprong in mijn mens-zijn is de zoektocht naar het creëren van een omgeving, cultuur of wereld, waarin het mogelijk is om met de mensen om mij heen in harmonie met elkaar en de natuur te leven en elkaar respectvol te behandelen. Zo’n kwantumshift is weet ik mogelijk. Ik zie de inzichten. Ik heb de mogelijkheden, qua technologie, kennis en financiële middelen. Wat ik mis of eng vind is de wil en de visie om er naar te handelen. Ik moet mijn bewustzijn veranderen als ik me deze eigenschappen eigen wil maken. Met een ander bewustzijn kan ik mijn waarden en prioriteiten veranderen. Daardoor verander ikzelf, de mensen om me heen en uiteindelijk de wereld waarin ik leef.
Ik denk dat die kwantumshift nodig is. En ik heb het gevoel dat er niet veel tijd meer is. Ik word met steeds grotere snelheid naar een cruciaal omslagpunt gedreven. De atmosfeer wordt warmer, ruimte voor diversiteit is een belangrijk aandachtspunt, het verschil tussen arm en rijk wordt groter, geweld en onrust zijn aan het toenemen en de productie van vele hulpbronnen die nodig zijn voor leven en ontwikkeling hebben hun hoogte- of dieptepunt bereikt.
Wanneer dit omslagpunt plaatsvindt? Weet ik veel. Ik heb het gevoel en de hoop dat ik het in mijn leven zal meemaken. Omdat het keerpunt van het beschikkingsrecht van de mens over deze planeet dichtbij voelt. Wanneer het ook gebeurt, ik moet nu actie ondernemen. Om ervoor te zorgen dat het niet het begin is van de afbraak, maar een doorbraak naar een vredevolle en duurzame wereld.
Zo, ik ga lekker op vakantie. Welverdiend. Vind ik.