En mogen, durven en (be)horen.
Eerst maar iets over mijn niet zo trouwe blog-gedrag. Bij Microsoft hebben wij een regel. Als je niet regelmatig een verhaal post, wordt je blog van de site gehaald. Gelukkig krijg je dan eerst een waarschuwing en dan is er dus dat moment van de waarheid waarop ik een beslissing moet nemen.
Ruim een week geleden mocht ik tijdens de afstudeerceremonie van de elfde lichting van het Part-time Master of Science In Management programma een verhaal vertellen. Ik vond dat heel bijzonder. Er zitten daar een veertigtal mensen die de afgelopen jaren elke vrijdagavond en zaterdag naar Nijenrode zijn gereden en daarnaast nog zo’n 20 uur per week hebben gestudeerd. En dat terwijl ze vaak nog een drukke baan, een gezin en allerlei andere verplichtingen hebben. Ik heb daar een enorm respect voor en ik vroeg me dan ook af wat ik daar nog aan kon toevoegen.
Dus die vraag gesteld. Waarom ik? Mark Slaman (programma directeur) antwoordde: “Omdat je de laatste jaren een veranderingsproces hebt vormgegeven en daarin aan den lijve hebt ondervonden waar het leiderschap van de toekomst naar toegaat.”
Met dat compliment in mijn achterzak vertelde ik een verhaal over duurzame groei, leiderschap, een leven lang leren in relatie tot globale trends en de invloed daarvan op werken en leven. Omdat ik vind dat ik alleen maar recht van spreken heb als ik zo’n verhaal onderbouw vanuit mijn eigen ervaring deel ik ook persoonlijke ervaringen. En dan heb ik het vaak over mijn eeuwige zoektocht naar het vinden van een harmonie tussen moeten, willen en kunnen.
Na het officiële gedeelte stond ik na te praten en kreeg feedback op mijn verhaal van een vader van een van de afgestudeerden. Ik vat het samen: “Wat een mooi verhaal. Er is alleen één ding dat me opvalt. Je hebt het over moeten, willen en kunnen. Heel cognitief en je straalt iets anders uit… Vanuit de haptonomie hebben wij het ook over mogen, durven en (be)horen.”
Wat een mooi cadeau kreeg ik daar. Ik moet veel van mezelf, ik wil ook héél veel en ik kan iedere keer meer dan ik in eerste instantie denk. En toch ervaar ik keer op keer een disharmonie tussen de drie. Afgelopen week nog. Ik wilde stoppen met van alles en nog wat. Ik had mezelf weer te veel op mijn bord geladen.
Ligt de oplossing dus in dat mogen, durven en (be)horen? Voor mijn gevoel wel. Laat ik eens terug gaan naar het besluit rondom het schrijven van deze blog 
. Als simpel voorbeeld.
Moet ik schrijven? Ja, want anders verdwijnt mijn blog en dat is mij mijn eer te na. Kan ik schrijven? Ja, eigenlijk relatief gemakkelijk en ik vind het nog leuk ook. Wil ik het? Nou… ja… ik denk het wel. Vooral ook omdat ik er leuke reacties op krijg.
Op naar het minder cognitieve… Mag ik een blog schrijven. Ja, het mag van mezelf en het mag van Microsoft. Durven? Hmmm, dat is een bijzondere. Ik moest in het begin wel door een schaamtegevoel heen. Wie zat er nou op een blog van mij te wachten?
En dan. Tot slot, (be)horen…. In (be)horen zit voor mij veelal de angel. Vanuit mijn verantwoordelijkheidsgevoel en mijn plichtsbesef, zeg ik niet gemakkelijk nee. En toch ga ik daardoor vaak over mijn eigen grens heen. Geef ik vaak meer dan ik wil of kan of beter mag geven. Tja.
Kortom blijf ik bloggen
? Je zult het merken.