Ken je de uitdrukking? In wezen? Op de een of andere manier vind ik het filosofisch klinken. En toch voel ik dat er iets wezenlijks in die twee woorden zit.
De reden waarom ik zo kort achter elkaar een blog schrijf is omdat ik vol adrenaline zit. De afgelopen dagen zie ik mezelf als de harde consentieuze werker. Ik wil namelijk met een opgeruimd gevoel op vakantie. Alles moet afgerond zijn. En in stelling gebracht worden voor als ik terug kom van vakantie. Dus mijn virtuele postvak moest leeg. Kortom ik twitterde vrolijk over het aantal weg te werken mails en ik liet zien hoe een lege inbox eruit kan zien. Redelijk frustrerend, want het duurt niet lang en er zit weer een mail in (vaak een nieuwsbrief of zo).
En morgen, of eigenlijk nu ben ik de jarige job. De eerste smsjes komen binnen en hoe fijn voelt dat wel niet. Anderen bevestigen die rol. En ik heb mezelf ook de ruimte gegeven de jarige job te zijn, want ik heb als harde consentieuze werker gezorgd dat ik niet echt hard hoef te werken. Daarnaast ben ik morgen ook de treurige moeder omdat ik pas zaterdag mijn dochters zie. Dus die rol als harde werker komt goed uit.
En wat heeft dat dan te maken met dat in wezen?
Ik realiseer me hoeveel rollen ik mezelf aanmeet in mijn leven. De liefdevolle moeder, de niet altijd aanwezige vriendin, de egoïstische dochter, de vriendelijke buurvrouw. En in je werk nog meer rollen. Op dit moment ben ik de ad interim PR manager, de communicatie manager, de diversiteitsmanager, de verandermanager. En ik ben ook het voorbeeld van een ambitieuze moeder, de carrierevrouw, de collega die luistert, de kritische noot, de facilitator…. Grappig ik word al moe als ik het allemaal schrijf. Oh en vergeet dat ik ook nog iets doe met sociale innovatie, school en ik me ook thuisvoel bij klein zusje, autoliefhebber, klerenkoopster……
Die bordjes houd ik dus allemaal hoog. Of zoals DinaPerla schreef naar aanleiding van de bijeenkomst van WomenINC op 6 juli over de busoefening van Roos Wouters. Ik neem al die passagiers met me mee alsof ik een buschauffeur ben. Help!! Weer een rol….
Het heeft iets gezelligs. Een bus vol met mensen. En het heeft ook iets treurigs want ook al komen er mensen bij, soms moet je afscheid nemen.
In zekere zin vereenzelvig ik mezelf met al die mensen in mijn bus. Waarom? Omdat het me iets biedt. En daardoor vervreemd ik eigenlijk van mezelf en van wie ik in wezen ben. En ik vind afscheid nemen ook erg lastig. Zoals nu die knop uitzetten en niet meer als een bezetene produceren.
Nu ik me dat realiseer
. Hoogste tijd om te gaan slapen. Met een vraag die ik mezelf stel.
Stel je voor dat ik al die passagiers de bus uitzet. Ergens op een leuke plek. En dat dan al die rollen dus wegvallen. Wie blijft er dan over?
Dit wordt een mooie verjaardagsdroom heb ik het gevoel. Ben blij dat ik zo hard gewerkt heb dat ik die rust kan vinden.
Welterusten.