Met andere ogen

Samenleven(werken)

Gonnie Been — Tue, 19 Oct 2010 19:22:35 GMT

Voor de opvoeding van een kind heb je een heel dorp nodig is een oud Afrikaans gezegde.

Net wakker las ik dit op mijn scheurkalender vanochtend, gekregen van de goed heilig man vorig jaar. Het was nog echt donker buiten. Het is voelbaar, het einde van oktober nadert. Sinterklaas en de feestdagen zijn in aantocht. Met of zonder nieuwe kalender.

Meestal stemt die draai naar de winter me somber. Dit jaar niet. Het past in zo veel opzichten bij waar ik sta en waar wij staan als Microsoft Nederland in onze reis. Namelijk de zoektocht naar echt samenwerken(leven). Voorbij de ruilhandel van geven en nemen.

Deze week kreeg ik een mooi compliment. Namelijk dat de kracht van ons nieuwe werken ligt in onze bewuste keus voor de reis naar binnen. Via persoonlijke ontwikkeling, het loskoppelen van tijd- en plaats-onafhankelijk werken en daarmee het optimaliseren van de persoonlijke productiviteit van mij en mijn collega’s. Inzichtelijk door meer tevredenheid over de balans tussen werken en leven. Voelbaar door de energie bij ons in het gebouw, de Outlook. Merkbaar door een meer open cultuur. Hoe normaal vinden wij het nu om voorbij inhoud en proces te praten over de grote en kleine dingen die ons als mens bezighouden.

En we staan op het punt te leren hoe we die individuele kracht verder kunnen versterken of beter verdiepen. Door ons met elkaar te verbinden. Vanuit de kracht van het accepteren dat ieder mens anders is. Weer een vervolgreis naar binnen met een golfbeweging naar buiten. Waarbij het potentieel van het individu centraal staat in relatie tot het overstijgen van de individuele doelen. Niet alleen die van de organisatie, maar ook die van Nederland BV. Ik vind dat heel spannend. En tegelijkertijd geeft de basis van die open cultuur mij het vertrouwen dat we alle dilemma’s die ik of wij onderweg tegenkom(en) zonder angst tegemoet zullen treden.

Elke inwoner van het dorp levert een bijdrage aan de opvoeding. De gezamenlijke wijsheid, de ideeën, de verhalen, de tradities uit het dorp – alles draagt bij aan groei.

Besluiteloosheid

Gonnie Been — Mon, 16 Aug 2010 09:53:22 GMT

Terwijl ik deze vakantie in Italië reed besefte ik me ineens dat ik het woord besluiteloosheid klakkeloos associeer met iets vrouwelijks. Onterecht of niet?

Veel Italiaanse chauffeurs rijden nogal chaotisch. Niet op de linkerbaan of op de rechterbaan. Ze rijden midden op de weg. Qua snelheid is er ook geen touw aan vast te knopen. De ene keer hard en dan weer zacht. Met dramatische gevolgen.

Deze associatie bleef naar boven komen. En ik had het gevoel dat er wel eens overeenkomsten zouden kunnen zijn met organisatievraagstukken. Vraag me niet waarom. Kortom, eerst maar eens de relevante woorden in de Dikke Van Dale opgezocht:

be·slui·te·loos bn, bw niet in staat een besluit te nemen

be·sluit het; o -en 1 slot, einde, afloop: tot ~ vh feest 2 slotsom 3 vastgesteld plan; beslissing ve vergadering

be·slui·ten -sloot, h -sloten 1 een einde aan iets maken 2 een gevolgtrekking maken 3 iets na overweging of beraadslaging vaststellen

be·slis·sing de; v 1 het beslissen 2 -en datgene wat men beslist; besluit

Ik heb al eens eerder geschreven over het nemen van grote en kleine beslissingen. Dat het zo gemakkelijk blijkt om de grote strategische lijnen uit te zetten maar dat de weerbarstigheid ligt in de dagelijkse uitvoer, waar het gaat over het nemen van de schijnbaar kleine besluiten die er echter écht toe doen. Omdat die uiteindelijk bepalen of een strategie doordacht is en al dan niet succesvol. Waarbij het duidelijk wordt of de juiste keuzes gemaakt zijn. Even weer naar Van Dale:

keu·ze, keus de; v(m) keuzen, keuzes 1 de daad vh kiezen 2 de gelegenheid, de vrijheid om te kiezen: we hebben geen (andere) keus er kan slechts één ding gedaan worden 3 voorkeur

Hmmm. Beslissen, besluiten of keuzes maken… Hoe zit het dan met verantwoordelijk zijn of je verantwoordelijk voelen voor een besluit en de gevolgen ervan?

ver·ant·woor·de·lijk·heid de; v -heden 1 de plicht verantwoording af te leggen 2 grote zorg en toewijding die voor iets vereist zijn

ver·ant·woor·de·lijk bn 1 ter verantwoording te roepen 2 veel verantwoordelijkheid meebrengend: ~ werk

Lijkt een beslissing het ene moment de enige juiste en blijkt het vervolgens desastreus te zijn? Zoals op die Italiaanse autobaan.

Voordat ik allerlei conclusies trek ben ik benieuwd wat jullie ervan denken. Is er een relatie tussen het balanceren van mannelijke en vrouwelijke kenmerken in organisatieculturen en de zoektocht naar een ambidexte organisatie?

En dan? Waarom uiteindelijk deze blog post? Aan het eind van mijn vakantie ging dit alles weer een keer door mijn hoofd. Mijn oudste dochter (9) besloot zonder enige twijfel met een “parapente” van de berg af te willen springen. Ze regelde het helemaal zelf en stapte zonder blikken of blozen in de bus om zonder mij naar de springplaats te rijden. Voldoende vakantie-aanleidingen voor het delen van deze overpeinzingen.

Wie je in wezen bent…

Gonnie Been — Thu, 22 Jul 2010 22:55:00 GMT

Ken je de uitdrukking? In wezen? Op de een of andere manier vind ik het filosofisch klinken. En toch voel ik dat er iets wezenlijks in die twee woorden zit.

De reden waarom ik zo kort achter elkaar een blog schrijf is omdat ik vol adrenaline zit. De afgelopen dagen zie ik mezelf als de harde consentieuze werker. Ik wil namelijk met een opgeruimd gevoel op vakantie. Alles moet afgerond zijn. En in stelling gebracht worden voor als ik terug kom van vakantie. Dus mijn virtuele postvak moest leeg. Kortom ik twitterde vrolijk over het aantal weg te werken mails en ik liet zien hoe een lege inbox eruit kan zien. Redelijk frustrerend, want het duurt niet lang en er zit weer een mail in (vaak een nieuwsbrief of zo).

En morgen, of eigenlijk nu ben ik de jarige job. De eerste smsjes komen binnen en hoe fijn voelt dat wel niet. Anderen bevestigen die rol. En ik heb mezelf ook de ruimte gegeven de jarige job te zijn, want ik heb als harde consentieuze werker gezorgd dat ik niet echt hard hoef te werken. Daarnaast ben ik morgen ook de treurige moeder omdat ik pas zaterdag mijn dochters zie. Dus die rol als harde werker komt goed uit.

En wat heeft dat dan te maken met dat in wezen?

Ik realiseer me hoeveel rollen ik mezelf aanmeet in mijn leven. De liefdevolle moeder, de niet altijd aanwezige vriendin, de egoïstische dochter, de vriendelijke buurvrouw. En in je werk nog meer rollen. Op dit moment ben ik de ad interim PR manager, de communicatie manager, de diversiteitsmanager, de verandermanager. En ik ben ook het voorbeeld van een ambitieuze moeder, de carrierevrouw, de collega die luistert, de kritische noot, de facilitator…. Grappig ik word al moe als ik het allemaal schrijf. Oh en vergeet dat ik ook nog iets doe met sociale innovatie, school en ik me ook thuisvoel bij klein zusje, autoliefhebber, klerenkoopster……

Die bordjes houd ik dus allemaal hoog. Of zoals DinaPerla schreef naar aanleiding van de bijeenkomst van WomenINC op 6 juli over de busoefening van Roos Wouters. Ik neem al die passagiers met me mee alsof ik een buschauffeur ben. Help!! Weer een rol….

Het heeft iets gezelligs. Een bus vol met mensen. En het heeft ook iets treurigs want ook al komen er mensen bij, soms moet je afscheid nemen.

In zekere zin vereenzelvig ik mezelf met al die mensen in mijn bus. Waarom? Omdat het me iets biedt. En daardoor vervreemd ik eigenlijk van mezelf en van wie ik in wezen ben. En ik vind afscheid nemen ook erg lastig. Zoals nu die knop uitzetten en niet meer als een bezetene produceren.

Nu ik me dat realiseer. Hoogste tijd om te gaan slapen. Met een vraag die ik mezelf stel.

Stel je voor dat ik al die passagiers de bus uitzet. Ergens op een leuke plek. En dat dan al die rollen dus wegvallen. Wie blijft er dan over?

Dit wordt een mooie verjaardagsdroom heb ik het gevoel. Ben blij dat ik zo hard gewerkt heb dat ik die rust kan vinden.

Welterusten.

Door het bos de bomen zien

Gonnie Been — Sun, 18 Jul 2010 13:58:00 GMT

We maken heel wat keuzes en nemen nog meer beslissingen in ons leven. De weerbarstigheid van de werkelijke gevolgen ervaar je pas als ze zich openbaren.

Dit onderwerp speelt door mijn hoofd sinds een opmerking tijdens de tweede Raad van Anders rondom het gemak waarmee besloten werd de Betuwelijn aan te leggen en hoe daarentegen gigantisch moeizaam de keuze van het hout van de bielzen tot stand kwam.

Ik geef je nog een voorbeeld. Uit eigen ervaring. Tijdens onze laatste Raad van Anders rondom diversiteit en inclusiviteit hebben we aangekondigd dat op 1 juli 2012 een kwart van de collega’s in vaste dienst vrouw is. Een van de maatregelen om daar te komen is gedurende twee maanden vacatures alleen open te stellen voor vrouwen. Kort daarop werd ik benaderd door een mannelijke kandidaat voor een openstaande functie. Hij kon vanzelfsprekend echter niet mee in de procedure. Ik vond dat heel lastig en moest mijn gevoel van teleurstelling aan de kant zetten want het was het gevolg van een weloverwogen beslissing.

Ook persoonlijk ervaar ik het aan den lijve. Mijn dochters zijn op dit moment drie weken vanwege de vakantie bij hun vader. Hoewel ik in staat ben het gevoel van missen op een afstandje te bekijken - omdat ik weet dat het goed is - vind ik het niet altijd even leuk en gemakkelijk.

Of dat moment dat ik toch bewust kies voor niet op het schoolplein staan omdat er iets op het werk is dat mijn aandacht harder nodig heeft dan mijn dochters. Als ze daarna niet blij met me zijn, ben ik wel blij dat ik een weloverwogen keuze heb gemaakt.

Kortom. Ik maak grote en kleine keuzes. Van leven veranderende tot dagelijkse zakelijke beslissingen. Sommige heel impulsief en intuïtief, andere heel doordacht of beter nog doorvoelt. Ik realiseer me steeds meer dat ik aandachtig stil wil staan bij wat ik doe, waar ik voor kies en wat een beslissing betekent voor mij en de mensen om mij heen. Privé en op mijn werk.

Durf ik de gevolgen altijd even moedig onder ogen te zien? Voorvoel ik ze ook echt? Of ben ik soms te opportunistisch daarin? En durf ik openlijk toe te geven dat ik sommige keuzes moet bijstellen? Ik word steeds beter, merk ik. Gelukkig maar.

Nu mijn mailbox onder handen nemen. En dat terwijl het strand en het mooie weer lonkt. Maar ik wil volgende week rustig drie weken afhaken en de pre-vakantie stress voorkomen deze keer. Dus het voelt goed. Bovendien kijk ik een volgende uitdaging in de ogen. Het doorleven van de consequenties van mijn autokeuze. Dit jaar kan niet mijn hele huisraad mee. Dat wordt nog wat. En toch weet ik dat het kan en hoe ik mezelf zal verbazen. Het hoe en wat zal ik delen via twitter.

Voorbij praten en het tekenen van convenanten

Gonnie Been — Wed, 09 Jun 2010 08:21:51 GMT

In 2005 gingen wij aan de slag met het Nieuwe Werken en intussen zijn we een behoorlijke voorloper op dit gebied. De mogelijkheid om flexibel te werken is één van de succesfactoren gebleken om vrouwen aan te trekken en behouden. Veel organisaties experimenteren daar inmiddels mee. Maar na bijna vijf jaar ervaring, blijkt flexibel werken ook een aantal nieuwe vragen op te roepen. Het is op zich niet genoeg om vrouwen te werven en te behouden. Genoeg noodzaak om dit het onderwerp te maken voor een derde Raad van Anders!*

Op 21 juni presenteert de derde Raad van Anders haar inzichten rondom het vraagstuk: hoe kan Microsoft beter de arbeidsparticipatie en doorstroom van vrouwen bevorderen?

De derde Raad Van Anders bestaat uit deskundigen op het gebied van arbeidsparticipatie voor vrouwen. Om antwoord op onze vragen te krijgen zetten wij de afgelopen vijf maanden onze organisatie open. Niet alleen letterlijk met een toegangsbadge, maar vooral door de leden de ruimte te geven om met iedereen te praten. Te confronteren, te discussiëren, en vooral veel vragen te stellen. Waarom? Omdat we echt vinden dat we ons moeten verbeteren op dit vraagstuk. Voorbij woorden en het ondertekenen van convenanten.

Onder leiding van Jannet Vaessen, lid van de Raad van Anders en Managing Director van WomenINC worden de inzichten die de Raad heeft opgeleverd gepresenteerd. En wat we als Microsoft gaan doen! Waarbij we ons realiseren dat veel van de inzichten voorbij de grenzen van van onze eigen organisatie gaan. Sommige kunnen zelfs Nederland helpen productiever en inclusiever te worden, door met andere ogen te kijken naar werk en leidinggeven.

Met de aanbevelingen van de Raad van Anders, krijgt Microsoft Nederland zicht op enkele andere voorwaarden voor succes, die we graag breder en met anderen wil delen.

Een tipje van de sluier:

Microsoft van slot – Altijd open voor talent! Hoe zorg je dat je als aantrekkelijke werkgever het verloop hoog genoeg houdt, zodat er altijd ruimte is om nieuw talent aan te nemen?

Flexibiliteit ++ Zit er een maximum aan de flexibiliteit die je werknemers geeft? Wanneer leidt werk-flexibiliteit tot organisatie-flexibiliteit?

Leiderschap Hoe zorg je als leider dat een divers team succesvol kan zijn? Wat is daarvoor nodig? Wat moet je daarvoor kunnen als manager?

Rolmodellen 2.0. Zien we nieuwe rolmodellen? Voorbij de vaders op het schoolplein en ambitieuze fulltime werkende moeders? Nieuwe werkers in beeld. Andere soorten invullingen?

Deze thema's komen tijdens een korte presentatie met Microsofters, verschillende externen en pers aan bod. Tevens vragen we de aanwezigen - vanuit eigen ervaring - te reflecteren op de vragen en inzichten. Omdat we weten dat veel organisaties op een of andere manier met deze reis bezig zijn.

Tevens presenteert Microsoft Nederland enkele brandnieuwe beslissingen, doelstellingen en activiteiten om inclusiviteit dichterbij te brengen.

Mocht je bij dit dynamische ochtendprogramma willen zijn op 21 juni tussen 10.00 -12.30 uur, laat dat dan even horen!

* Raad van Anders?

Bij Microsoft Nederland is geen Raad van Advies of Commissarissen, maar een Raad van Anders.

De Raad van Anders kijkt, wanneer nodig, kritisch en met andere ogen naar complexe materie. En adviseert door vooral vragen te stellen. Elke Raad van Anders bestaat uit externe (ervarings)experts, interne Microsoft-pioniers en -bruggenbouwers om samen zo concreet mogelijk aanbevelingen te doen rondom echte waagstukken.

Tijd voor reflectie

Gonnie Been — Wed, 12 May 2010 20:58:00 GMT

In mijn vorige blogpost kan je lezen dat ik mijn overtuigingen - voor zover ik ze ken - graag met andere ogen bekijk. Elke overtuiging verdient het dat ze bewust mijn overtuiging zijn en ik vind het zinvol om te bepalen of ze het mogen zijn.

Morgen is het Hemelvaartsdag. De zoveelste vrije dag in korte tijd. Goede Vrijdag, Pasen, Koninginnedag, Bevrijdingsdag, Hemelvaartsdag. Na morgen rest ons Pinksteren en dan geen cadeautjes meer tot Kerst. Wat een genot dat de Nederlandse 24/7 economie je vooral in het voorjaar de ruimte geeft te reflecteren en dat het klimaat meewerkt. Sinds vannacht lijkt het alsof het voorjaar zich heeft vermomd als najaar. Dus… laten we reflecteren.

Mocht je een kritische ondertoon ervaren, dan klopt dat. We houden graag vast aan heel oude patronen. Bewust en onbewust. Zinvol en zinloos. Als individu, als organisatie en als maatschappij. Ik vind het niet nodig dat de Nederlandse overheid of Microsoft als mijn werkgever voor mij bepaalt wanneer ik het rustiger aan mag doen. Sterker nog. Die aaneenschakeling van vrije dagen in combinatie met de meivakantie veroorzaakt bij mij een extra gevoel van werkdruk.

Ik zag het aankomen. Bewust heb ik mijn mailbox laten ontploffen en alle activiteiten waarbij ik niet ZZP-ers nodig heb, naar de komende vier dagen geschoven. Alle activiteiten waarbij ik graag fysiek samenwerk met mijn collega’s heb ik daaromheen gepland. Zodat ik in alle rust de komende dagen lekker kan produceren. En daarna weer kan afhaken als ik dat wil.

Grappig genoeg ervaar ik die mogelijkheden, die vrijheden en die ruimte als heel normaal. En ik realiseer me dat we slechts twee jaar geleden de implementatie van het Nieuwe Werken een impuls gaven met de verhuizing naar ons nieuwe kantoor de Outlook (Schiphol). Ondertussen zijn we dus mooi tweemaal beste werkgever geworden volgens Great Place to Work Institute Nederland en komen er iedere week enorm veel mensen kijken naar hoe wij werken.

Dus? Ik ben heel trots op wat we hebben bereikt. Trots op de bewezen resultaten die we hebben geboekt en het effect daarvan. En ja…. Tegelijkertijd hebben we nog veel te doen op het gebied van organisatie-, leiderschap- en persoonlijke

Het nieuwe werken in perspectief

ontwikkeling. Op het gebied van écht samenwerken, fysiek en virtueel. Of rondom inclusiviteit en diversiteit. Door te bouwen aan een cultuur waarin verschil de norm is. Aan een organisatie waarin talent altijd tot haar of zijn recht komt.

Kortom tijd voor wat introspectie. Geniet de komende dagen!

De balans tussen werken en leven – heroverwogen.

Gonnie Been — Tue, 11 May 2010 08:42:00 GMT

De eerste week van de meivakantie. Het was een heerlijke week. Zonder dringende verplichtingen. Vrij…, omdat de kinderen vrij waren. Dit jaar niet weg, maar bewust genieten van thuis zijn. En niets moeten of hoeven.

En. Die week zit er ook op. Het was een echte moeder week. Alles stond in het teken van mijn meisjes. We rommelden wat aan en we deden alles waarvan zij en ik voelden dat je dat doet als moeder en dochters. We winkelden, we kochten kleren. Ik maakte het avondeten vol overgave en we zaten uren in onze pyjama's. We speelden samen spelletjes. Ik kocht een surfplank met mijn oudste dochter en stond vol trots op het strand te kijken hoe ze met Vinnie de 12 graden koude zee in ging. En ik leerde alle angst over boord te gooien toen mijn kleinste dochter perse de dodenval op het klimrek wilde laten zien aan vriendin Marliek.

Gedurende de week ontdekte ik ook dat er een moment is waarop ik ineens weer enorme behoefte heb aan die andere kant van mijn leven. En dat heeft de naam werken gekregen… denk ik.

Tijd om de het fenomeen work life balance (de balans tussen werken en leven?) toch maar weer eens onder de loep te nemen. Bestaat er zoiets als een balans tussen werken en leven? Ja, ik weet het. Ik roep heel vaak: “Als werken niet voelt als leven, ga ik morgen iets anders doen”…. En toch vind ik het belangrijk om dergelijke overtuigingen keer op keer op de proef te stellen. En dat heb ik deze week weer gedaan.

Ik voel dat ik geen leuke moeder ben als ik niet ook echt serieus bezig ben met, noem het, een leven buiten mijn kinderen. OK, zullen we het een carrière in mannelijk perspectief noemen? Voor mij is het cruciaal om voorbij de uitgebreide zorg, die ik vol overgave op me neem, ook blijf ontdekken, leren en groeien. Dat er een leven is voorbij mijn dochters. En belangrijker nog… dat ik economisch behoorlijk zelfstandig blijf. Omdat ik houd van de vrijheid die me dat geeft en van de luxe die ik me daardoor kan veroorloven. Ook geef ik daarmee ruimte aan mijn kinderen, waardoor ik dubbelop geniet.

Kortom, ik geloof niet in de traditionele manier van kijken naar een balans tussen werken en leven. Ik ervaar een subtielere harmonie in het leven waarin zorgen en werken slechts een onderdeel is van het geheel. Het is niet af te doen door qua plek flexibiliteit aan te brengen in de eeuwenoude negen tot vijf cultuur of door contracten aan te bieden waarin officieel ruimte is voor zorgtaken… En dus door een veertigurige werkweek om te zetten in resultaten die je binnen de context van veertig uur plaats onafhankelijk kunt leveren (=het nieuwe werken).

Het gaat voor mij verder dan dat. Afgelopen week werd het mij weer duidelijk dat ik op zoek wil naar oprechte flexibiliteit. Om te kunnen genieten van alle facetten van mijn leven. Ik hoop dat de Raad van Anders daarop antwoorden kan vinden. Waardoor de geijkte stap naar ZZP perse niet nodig is.

En aan de andere kant. Heel kostbaar: Moederschap. Ja, ja, ja . Als het gaat om leren, dan zijn mijn dochters wel de meest waardevolle coaches op het gebied van loslaten…. Ik loop toch gewoon de zee in met mijn surfplank en ik doe hoe dan ook de doden-val op het klimrek. Of jij nou wilt of niet, mamma. Genieten. Eng.

Hoe bereik je elkaar?

Gonnie Been — Fri, 23 Apr 2010 19:29:00 GMT

In mijn gastcolumn in NuZakelijk schreef ik al dat er mijn inziens veel meer gaande is op het gebied van werkende moeders en zorgende vaders dan we denken en openlijk zien. En mijn overtuiging over dat wat mensen elke dag doen voorloopt op overheids- en bedrijfsbeleid, zag ik vanochtend verstevigd toen ik op school een behoorlijk aantal leesvaders zag.

Ik had deze zelfde week een interessant gesprek met Jannet Vaessen. Zij zit in onze Raad van Anders en is directeur van WomenINC en is behoorlijk gepokt en gemazeld op het gebied van de emancipatie van ouderschap. En iedere keer als we samen praten leer ik meer over dat complexe vraagstuk. Ze laat me keer op keer inzien dat ik niet al te snel door de bocht moet willen gaan met slimme en snelle oplossingen vinden. Zij vertelde me dat in de evolutie van het ouderschap mannen en vrouwen in tegengestelde richting bewegen. Mannen gaan van werken naar zorgen en vrouwen, vice versa, van zorgen naar werken. Tja, hoor ik je zeggen. Hahahaha, dat is nogal duidelijk (want dat vind ik ook).Toch wil ik je vragen er nog eens over na te denken.

Stel je eens voor dat jij en je geliefde(n) gescheiden zijn van elkaar in een tijd waarin vliegen niet meer zo vanzelfsprekend is. Kortom jij zit in New York voor werk en je partner is met de kinderen in Den Haag. Je hebt geen idee wanneer je de oceaan kan oversteken en je hebt alleen virtueel contact. Het gesprek gaat voor jou vooral over thuis kunnen komen. En jouw geliefde vertelt vooral hoe lastig het is om alleen alle zorgtaken te regelen. En jullie beiden vertellen impliciet dat je niet optimaal leeft. Elk op je eigen manier.

Het is wel interessant om je af te vragen of je elkaar dan hoort en bereikt. Of dat je vanuit je eigen referentiekader vooral bezig bent met je eigen verhaal en je eigen beslommeringen?Terug naar “Had ik Maar”. En de noodzaak voor de economie dat we allemaal participeren. Dan zullen we elkaar moeten bereiken. En dat is het nodig dat we elkaars vertrekpunt en bestemming begrijpen op deze reis. En hoe mooi is dat? Hoe ongelooflijk leuk zal het zijn als we elkaar ergens tegenkomen…… En. Tot slot. Wellicht is er een mooiere bestemming dan die je had kunnen bedenken.

Interne communicatie is van iedereen

Gonnie Been — Mon, 12 Apr 2010 20:25:00 GMT

Morgen spreek ik tijdens het praktijkcongres Interne Communicatie... Waar ga ik het morgen over hebben?

Microsoft Nederland is ruim vier jaar op reis. Een reis waarbij de Nederlandse organisatie zelf het Nieuwe Werken in de praktijk brengt.

Ik mag al vier jaar de menselijke kant van onze verandering vormgeven. In die verandering ervaar ik de strategische rol van communicatie en loopt mijn ontwikkeling parallel met die van de organisatie. Wat vandaag kennis is, is morgen verouderd. Leiding gevend, ervaar ik er wat er nodig is om daarin de richting te bepalen. Leren door uit te proberen, los te laten en de macht in handen geven van al mijn collega’s. Vertrouwen hierbij is de rode draad. En ik vind dat gemakkelijker om op te schrijven dan te doen. Tijdens het congres wil ik ingaan op het vervagen van de grens tussen interne en externe communicatie en de invloed hiervan op de fysieke (traditionele) communicatie middelen en op de virtuele (nieuwe/sociale) middelen. En de afhankelijkheid van elkaar. En waarbij de middelen invulling geven aan de schijnbare tegenstelling tussen vrijheid en discipline. En aan individualisme versus het werken aan gezamenlijke doelen. De communicatiemiddelen werken daarbij binnen net als buiten. De kunst is om het niet te willen orkestreren. Aan de hand van ons eigen veranderproces wil ik inzoomen op de vier trends die aanleiding gaven tot de reis, Globalisatie, verbondenheid, transparantie en de ontwikkeling van de mens – de zoek naar talent en de behoefte talent optimaal in te zetten en te benutten. Dat betekent dat je als communicatiepersoon moet openstaan voor alles wat er gebeurt, verandert en is. Alles en iedereen is verbonden. 24 uur per dag, 7 dagen per week. Mensen, gebeurtenissen, gevoelens, resultaten, energie en nog veel meer. Je ogen, oren en misschien belangrijker nog al je zintuigen zouden moeten open staan voor alles wat er om je heen plaatsvindt. Om daarop in te kunnen spelen. Tegelijkertijd is het belangrijk dat je alleen dat opmerkt wat belangrijk is voor jou en je collega en het doel wat jij en de organisatie waar je voor werkt nastreeft. Zodat je alles (inclusief jezelf) in werking kan stellen om bij te dragen aan gezamenlijke doelen. En bij dit alles is elke individu aan de macht. Want… Als we ervan uitgaan dat bij alles wat wij doen in organisaties - hoe dan ook - de mens degene is die doet, besluit, kiest, verbindt, creëert of wat dan ook. Is het dan niet noodzakelijk dat we die mens met elk klein talent dan ook in de schijnwerper zetten? En uit te rusten met elk mogelijk middel? Omdat zij het zijn die het verschil maken? Waarde toevoegen? En vanuit kracht lang productief kunnen zijn?

Ik vind dat een prachtige uitdaging om mee bezig te zijn. En daarbij weet ik eigenlijk niets meer dan ik tot nu toe geleerd heb door te doen. En door iedere dag in dialoog te gaan, te luisteren en te vragen. Dat wil ik morgen ook doen.

Het onvoltooid verleden

Gonnie Been — Mon, 22 Mar 2010 08:55:00 GMT

De wet op de remmende voorsprong stelt dat een voorsprong op een bepaald domein er vaak toe leidt dat er weinig stimulans is om verdere verbetering of vooruitgang op te zoeken, zodat een ander je vroeg of laat voorbijstreeft. Door te berusten in een voorsprong word je geremd om nog verder te gaan.

In oktober was ik samen met zes vriendinnen in Jordanië en sinds die tijd realiseer ik me bewust hoe het onvoltooide verleden een invloed heeft op wat er nu gebeurt en wat ik nu doe. Daar werd ik vooral mee geconfronteerd in Petra, waar de Nabateeërs al een waterleidingsysteem hadden. En ook in het hele land waar de mensen van Jordanië behoorlijk vredelievend samenleven, ondanks de vele religies.

Tijdens een massage bij de Dode Zee kwam ik in gesprek met de masseuse over haar werk en wat ze wilde in de toekomst. Ik vond het heel bijzonder om te horen hoe bewust ze keuzes maakte om economisch zelfstandig te zijn. En wat ze er voor over had die “o zo normale” patronen uit het verleden te doorbreken en welke ze bewust overeind wilde houden. Werken bij een internationale hotelketen om daarmee haar mogelijkheden om te blijven werken te vergroten en desnoods naar het buitenland te gaan.

Ik herken dat ook bij de jonge Marokkaanse vrouwen met wie ik samenwerk. Ik vind dat een enorme inspiratiebron. Zeker ook als ik kijk naar de derde Raad van Anders. Nu aan het werk rondom arbeidsparticipatie van vrouwen. Een groep vrouwen en mannen, intern en extern buigen zij zich over de drie vragen die we onszelf als Microsoft Nederland stellen.

Willen vrouwen net zo werken als mannen?
Wat moet Microsoft Nederland doen om meer vrouwen aan te trekken en te behouden?
Wat kunnen we van de eerste twee vragen leren voor het grotere vraagstuk rondom diversiteit en inclusiviteit?

In dialoog proberen we de vragen en angsten achter de bekende argumenten te ontdekken en zoeken we naar hoe we dat onvoltooide verleden kunnen omzetten naar toekomstige tijd. Door vanuit de mogelijkheden te kijken naar de weerstanden die er zijn en ze bespreekbaar te maken. Vanuit alle perspectieven. Omdat we die voor eens en voor altijd willen doorbreken.

Als ik er dan zo objectief mogelijk naar probeer te kijken, realiseer ik me dat die remmende voorsprong alle partijen in alle opzichten gaat helpen? Toch?

Nieuwsgierig naar de reis en de resultaten? We verwachten deze in de loop van mei met jullie te kunnen delen.

Moeten, willen en kunnen

Gonnie Been — Mon, 15 Mar 2010 09:58:00 GMT

En mogen, durven en (be)horen.

Eerst maar iets over mijn niet zo trouwe blog-gedrag. Bij Microsoft hebben wij een regel. Als je niet regelmatig een verhaal post, wordt je blog van de site gehaald. Gelukkig krijg je dan eerst een waarschuwing en dan is er dus dat moment van de waarheid waarop ik een beslissing moet nemen.

Ruim een week geleden mocht ik tijdens de afstudeerceremonie van de elfde lichting van het Part-time Master of Science In Management programma een verhaal vertellen. Ik vond dat heel bijzonder. Er zitten daar een veertigtal mensen die de afgelopen jaren elke vrijdagavond en zaterdag naar Nijenrode zijn gereden en daarnaast nog zo’n 20 uur per week hebben gestudeerd. En dat terwijl ze vaak nog een drukke baan, een gezin en allerlei andere verplichtingen hebben. Ik heb daar een enorm respect voor en ik vroeg me dan ook af wat ik daar nog aan kon toevoegen.

Dus die vraag gesteld. Waarom ik? Mark Slaman (programma directeur) antwoordde: “Omdat je de laatste jaren een veranderingsproces hebt vormgegeven en daarin aan den lijve hebt ondervonden waar het leiderschap van de toekomst naar toegaat.”

Met dat compliment in mijn achterzak vertelde ik een verhaal over duurzame groei, leiderschap, een leven lang leren in relatie tot globale trends en de invloed daarvan op werken en leven. Omdat ik vind dat ik alleen maar recht van spreken heb als ik zo’n verhaal onderbouw vanuit mijn eigen ervaring deel ik ook persoonlijke ervaringen. En dan heb ik het vaak over mijn eeuwige zoektocht naar het vinden van een harmonie tussen moeten, willen en kunnen.

Na het officiële gedeelte stond ik na te praten en kreeg feedback op mijn verhaal van een vader van een van de afgestudeerden. Ik vat het samen: “Wat een mooi verhaal. Er is alleen één ding dat me opvalt. Je hebt het over moeten, willen en kunnen. Heel cognitief en je straalt iets anders uit… Vanuit de haptonomie hebben wij het ook over mogen, durven en (be)horen.”

Wat een mooi cadeau kreeg ik daar. Ik moet veel van mezelf, ik wil ook héél veel en ik kan iedere keer meer dan ik in eerste instantie denk. En toch ervaar ik keer op keer een disharmonie tussen de drie. Afgelopen week nog. Ik wilde stoppen met van alles en nog wat. Ik had mezelf weer te veel op mijn bord geladen.

Ligt de oplossing dus in dat mogen, durven en (be)horen? Voor mijn gevoel wel. Laat ik eens terug gaan naar het besluit rondom het schrijven van deze blog . Als simpel voorbeeld.

Moet ik schrijven? Ja, want anders verdwijnt mijn blog en dat is mij mijn eer te na. Kan ik schrijven? Ja, eigenlijk relatief gemakkelijk en ik vind het nog leuk ook. Wil ik het? Nou… ja… ik denk het wel. Vooral ook omdat ik er leuke reacties op krijg.

Op naar het minder cognitieve… Mag ik een blog schrijven. Ja, het mag van mezelf en het mag van Microsoft. Durven? Hmmm, dat is een bijzondere. Ik moest in het begin wel door een schaamtegevoel heen. Wie zat er nou op een blog van mij te wachten?

En dan. Tot slot, (be)horen…. In (be)horen zit voor mij veelal de angel. Vanuit mijn verantwoordelijkheidsgevoel en mijn plichtsbesef, zeg ik niet gemakkelijk nee. En toch ga ik daardoor vaak over mijn eigen grens heen. Geef ik vaak meer dan ik wil of kan of beter mag geven. Tja.

Kortom blijf ik bloggen? Je zult het merken.

Mijn nieuwe auto

Gonnie Been — Tue, 01 Dec 2009 21:23:00 GMT

Ik heb sinds een week of twee een nieuwe auto. En dus…. na een lange tijd niks te hebben gepost dacht ik laat ik het daar eens over hebben. Want?

De laatste zes jaar reed ik in een Renault Espace en die was tijdens de eerste levensjaren van mijn kinderen heel gemakkelijk. Lekker veel ruimte. Een praktische auto. Vooral op vakantie. Een nieuwe Espace uitkiezen was niet mogelijk. Door zijn hoge CO2 uitstoot past deze niet meer in de nieuwe mobiliteitsregeling van Microsoft. En gek genoeg kwam er door die constatering bij mij iets op gang.

Allereerst de keuze voor een nieuwe auto. Dan maar volledig de andere kant op. (En nee, het openbaar vervoer als belangrijkste vervoermiddel heb ik niet overwogen. Met alles wat ik doe, wil en combineer, vind ik dat niet handig.) En ja, ik wilde wel een auto die ik leuk vind, en met een echt lagere uitstoot. En dus gekozen voor een pikzwarte Mini Clubsman. (Past ook wel bij de soort mid life crisis waar ik in zit ) Niet praktisch, maar wel o zo leuk.

En er gebeurde meer. Intussen was ik mijn nieuwe huis aan het inrichten en moest er veel apparatuur gekocht worden. Dan dus ook gelijk alles maar met een A of A+ label.

Gek eigenlijk. Er wordt één trigger overgehaald en ik neem gelijk alles onder de loep.

Voor mij maakt het eens te meer duidelijk hoe dit dan dus werkt. Als goed burger praten we veel over duurzaamheid en maatschappelijke betrokkenheid en daar vinden we van alles van en vooral vinden we dat er veel moet gebeuren. Als mens moet je het in de praktijk brengen want daar komt de werkelijke verandering op gang. En dat maakt het ook zo moeilijk. Handelen naar wat je zegt en de dilemma’s onder ogen komen. Ik ben heel blij met mijn auto. Dat mag duidelijk zijn. En tijdens dit hele bewustwordingsproces heb ik ook besloten nog vaker vanuit huis te werken, zoals ook vandaag. Maar of en... Zijn er momenten dat ik terugverlang naar het praktische van een grote auto? Ja, soms en heel eventjes! Zoals gisteren toen ik een strijkplank ging kopen en met de plank in mijn nek terugreed naar huis.

Postvakantieloomheidsyndroom

Gonnie Been — Fri, 14 Aug 2009 12:17:00 GMT

Ik stapte vanochtend in de auto en realiseerde me dat ik tijdens mijn vakantie wel mijn out of office (OOF) had aangezet en mijn voice mail boodschap niet had aangepast voor de vakantie.

Raar als je bedenkt dat ik die OOF eigenlijk alleen aanzet als ik langer dan een week afwezig ben. Raar ook als je bedenkt dat ik mijn mail wel scan tijdens de vakantie en dat ik mijn telefoon ook opneem. Raar ook als je weet dat ik ondanks die boodschap wel een telefonische overdracht doe terwijl ik OOF ben.

Wat wil ik dan zeggen met die mededeling? Dat ik langzaamaan doe? Of probeer ik mezelf iets te vertellen? Gun ik mezelf daarmee de ruimte om niets te doen? Gek toch?

En waarom verander ik dan niet mijn voice mail boodschap? Omdat ik toch bereikbaar ben? Omdat ik eigenlijk heel gemakkelijk af- en aanhaak qua werk in de vakantie? En dat ik dat helemaal niet erg vind, zelfs fijner….

Ik ben deze week officieel weer aan het werk en ik kom niet echt op gang. Last van een postvakantieloomheidsyndroom die zijn wiedeweerga niet kent (wat een tegenstelling met die pre-vakantie stress van een paar maanden geleden).

Dus moet ik nu niet een OOF aanzetten? Met daarin een boodschap dat ik nog steeds langzaam reageer op mijn mail? Want voor mij is er eigenlijk is er namelijk niets veranderd met een week geleden toen ik officieel nog op vakantie was.

Conclusie: Out of Office meldingen zijn niet meer van deze tijd…

Mijn grote dilemma van de afgelopen tijd

Gonnie Been — Sat, 23 May 2009 21:00:00 GMT

Ik mag de laatste tijd veel presentaties geven over het zogenaamde nieuwe werken. Wat dat is, vraag ik me steeds vaker af. Wat is er zo nieuw aan? Zo anders? Is het niet gewoon werken zoals ik wil? Werken dat niet altijd voelt als energie geven, maar als het voorkomen van een energielek? Door te doen wat ik wil en kan en door me verantwoordelijk te voelen voor wat er moet gebeuren? Zonder een al te groot spanningsveld tussen drie? En tegelijkertijd met een behoorlijk spanningsveld tussen willen, kunnen en moeten om als mens te blijven groeien, en daarmee mezelf de kans te geven midden in het leven te staan.

En natuurlijk gaat het over werken wanneer ik wil, wanneer ik kan geven wat ik heb te geven. Vanuit van mijn passie, vanuit wat ik kan en wanneer ik dat kan. En door me te verbinden met de kennis en kracht van de mensen om me heen, de informatie, de faciliteiten en de technologische mogelijkheden. En al die mogelijkheden vóór me te laten werken. Omdat ik mijn werk wil combineren met alles wat ik nog meer wil in mijn zelf gekozen drukke leven.

Binnen Microsoft mag ik me al een tijd met dit vraagstuk bezighouden. Voor de mensen en de organisatie. Omdat het niet alleen iets brengt voor mij en mijn collega’s, maar ook omdat het iets oplevert qua productiviteit, vitaliteit, reputatie en duurzame groei. Dus zeer zeker goed voor het bedrijf. En dat geeft me veel. Het brengt me ook veel omdat ik mijzelf, de organisatie en de mensen daarbinnen mag oprekken tot wat er mogelijk is. Voorbij de persoonlijke en organisatorische beperkingen.

Wanneer ik daarover vertel wordt me vaak gevraagd of ik spreek als Gonnie Been of als vertegenwoordiger van de organisatie Microsoft.

Eigenlijk heb ik daar geen helder antwoord op. Want ik spreek als Gonnie Been omdat ik werk vanuit mijn persoonlijke waarden, kennis en kunnen. En belangrijker ik spreek ook voor het bedrijf omdat ik ze hoop te geven wat ik denk dat goed voor de organisatie is nu en op termijn. Omdat ik mijn persoonlijke doelstellingen in het leven hiermee invulling kan geven. En zeker omdat ik me verantwoordelijk voel om mijn zakelijke doelstellingen meer dan te behalen. Vanuit de ruimte en het vertrouwen dat ik krijg om dit op mijn manier te doen.

Ik realiseer me dat ik me met mijn instelling op een snijdvlak bevind. Het gekke daaraan is dat ik me niet alleen op een snijdvlak bevind voor Microsoft, maar ook voor mezelf. En dat ik iedere dag weer in de spiegel moet kijken of het nog klopt. Voor beide partijen.

En gaat het daar dan niet over? Is de reden dat ik al zes jaar bij Microsoft werk niet veroorzaakt doordat ik mijn persoonlijke waarden kan verenigen met de behoefte en doelstellingen van de organisatie? Waardoor ik het gevoel heb dat het een win-win situatie is voor beiden?

Tja, zeker weten doe ik het niet. Tot nu toe klopt het voor mij en kan ik mezelf recht in de spiegel blijven aankijken.

Pre-vakantie stress

Gonnie Been — Sun, 26 Apr 2009 21:46:00 GMT

Morgen ga ik op vakantie met mijn dochters. In een tijd van het jaar, dat al vol zit met veel extra vrije dagen en waarin de hoeveelheid dingen die er op mijn bordje liggen niet minder zijn dan anders. Ik merk dat ik dan eigenlijk alles af wil hebben zodat ik met een gerust gevoel kan genieten van de tijd die ik dan weer heb.

Een rare tegenstelling. En als ik daarop reflecteer is dat in het klein het gevoel dat ik de laatste tijd heb. Door de economische crisis of reset, doordat ik me de laatste tijd bezighoud met duurzaamheid en omdat ik op zoek ben naar mijn nieuwe huis. In economisch, ecologisch en sociaal opzicht.

Ik denk dat ik daarin niet zou moeten en willen uitgaan van de tegenstelling maar dat ik mag kijken vanuit de overeenkomsten en mogelijkheden. Schaduw bestaat niet zonder het licht en licht bestaat niet zonder schaduw.

Ik denk dat we de huidige economische situatie kunnen gebruiken als versneller en niet als beperkende factor. Waarbij we elkaar als mensen kunnen helpen om vanuit dat perspectief naar de toekomst te kijken en het verleden van ons af te schudden. En te helpen om de onzekerheden en angsten een plek te geven. Om vanuit het nu en het onbekende verder te reizen. Voor de één omdat het moet, voor de ander omdat het leuk is. Voor ons allemaal omdat we kunnen en moeten. Als we het onderkennen, begrijpen en willen.

Ik vind dat ik een recht van spreken heb omdat ik probeer zo in het leven te staan. Ik zie mijn beperkingen en angsten onder ogen, spreek ze zoveel mogelijk uit en ik ga ze zeker niet uit de weg. Tegelijkertijd vind ik dat ik de mogelijkheden kort daarop ook probeer te zien en wil, moet en kan omarmen. Soms snel, soms langzaam. Met als resultaat? Ik groei, leer, ik word rijker, gelukkiger en succesvoller. Met de daarbij behorende groeipijnen en -stuipen. Misschien niet in een traditionele zin, en met vallen en opstaan. En ook dat deel ik. Toch?

Lees ook een gedachte die ik met me meeneem op vakantie en die ik heb gestolen van Ervin Laszlo (oprichter van de http://www.clubofbudapest.org/):

De beschaving die in de huidige wereld aanwezig is, is niet langer houdbaar.

Als ik niet wil dat het uiteenvalt, moet ik wel veranderen. De zoektocht naar die kwantumsprong in mijn mens-zijn is de zoektocht naar het creëren van een omgeving, cultuur of wereld, waarin het mogelijk is om met de mensen om mij heen in harmonie met elkaar en de natuur te leven en elkaar respectvol te behandelen. Zo’n kwantumshift is weet ik mogelijk. Ik zie de inzichten. Ik heb de mogelijkheden, qua technologie, kennis en financiële middelen. Wat ik mis of eng vind is de wil en de visie om er naar te handelen. Ik moet mijn bewustzijn veranderen als ik me deze eigenschappen eigen wil maken. Met een ander bewustzijn kan ik mijn waarden en prioriteiten veranderen. Daardoor verander ikzelf, de mensen om me heen en uiteindelijk de wereld waarin ik leef.

Ik denk dat die kwantumshift nodig is. En ik heb het gevoel dat er niet veel tijd meer is. Ik word met steeds grotere snelheid naar een cruciaal omslagpunt gedreven. De atmosfeer wordt warmer, ruimte voor diversiteit is een belangrijk aandachtspunt, het verschil tussen arm en rijk wordt groter, geweld en onrust zijn aan het toenemen en de productie van vele hulpbronnen die nodig zijn voor leven en ontwikkeling hebben hun hoogte- of dieptepunt bereikt.

Wanneer dit omslagpunt plaatsvindt? Weet ik veel. Ik heb het gevoel en de hoop dat ik het in mijn leven zal meemaken. Omdat het keerpunt van het beschikkingsrecht van de mens over deze planeet dichtbij voelt. Wanneer het ook gebeurt, ik moet nu actie ondernemen. Om ervoor te zorgen dat het niet het begin is van de afbraak, maar een doorbraak naar een vredevolle en duurzame wereld.

Zo, ik ga lekker op vakantie. Welverdiend. Vind ik.