Praten, lezen, slapen. .. maar vooral werken. Mensen op zakenreis. Onderweg. In de trein, in het vliegtuig.
Voor mij 2 keer een retourtje naar Amerika de afgelopen paar weken. En als toetje nog een dag naar Parijs. Niet zo goed voor mijn persoonlijke C02-footprint. Maar zorgvuldig afgewogen: het kon echt niet via een telefoongesprek of video-conferentie. Dus 35 uur in een vliegtuig en 7 uur in de trein – meer dan de gemiddelde werkweek naar het schijnt J. Tijd genoeg om eens om me heen te kijken…
Naast een enkele vakantieganger veel zakenmensen. Die, zodra het mag van de piloot, de laptop openklappen, in spreadsheets duiken of emailtjes vast beantwoorden. Zodat, zodra ze weer ‘connected’ zijn, hun persoonlijke email-vloedgolf aankomt.
Hoe komt dat nu? Op zondagochtend, ver boven de oceaan, je werk wegtikken? Waarom niet genieten van het ‘disconnected’ zijn? Ik schat dat het nog 5 tot 10 jaar duurt en dit pleziertje is ons ontnomen – dan zijn we zelfs in de lucht connected.
Gisteren vroeg een collega aan mij of ik mijn ‘reflectiemomenten’ ook echt inplan. Die vraag blijft naborrelen. Eerlijk gezegd meestal als ik niet ‘connected’ ben of kan zijn. Onderweg. Vaak in de auto. Dus min of meer gedwongen. Ik moet nog veel leren 
.