November 2008 - posts
Naarmate je ouder bent, werk je meer over. En naarmate je opleidingsniveau toeneemt ook. Mocht je denken dat je ‘toch al 40 uur werkt’: werknemers met een 40-uurs contract werken meer over dan parttimers…. Dit zijn geen wijsheden van mij, maar onderzoek van het CBS, over meerdere jaren. Waaruit blijkt dat 2,4 miljoen Nederlanders ‘regelmatig overwerkt’. Ik hoop dat de hobby’s en het sociale leven er niet onder leiden.
Dus wat is de conclusie? Hebben hoger opgeleiden het drukker? Waardoor ze voltijdbanen hebben én het in die 40 uur niet redden? Of is er iets anders aan de hand. Hebben ze het gewoon goed begrepen. En werken ze eigenlijk niet harder, maar slimmer (je bent tenslotte niet voor niets ‘hoger opgeleid’). Slimmer, door goed samen te werken, onafhankelijk van het moment van de dag of waar je bent. En werk en privé wat meer in harmonie te brengen. De kinderen naar school brengen, of sowieso de filetijden vermijden. Een ochtendje naar de sportschool. En dat in te halen door zo nu en dan s’-avonds te werken. En als CBS vraagt, in zo’n onderzoek, of ze wel eens overwerken, denken…’overwerk? Ze zullen wel bedoelen of ik wel eens s’-avonds of in het weekend werk..’.
Ik denk (en merk) dat er nog niet zoveel slimmer gewerkt wordt. Dat we vooral méér uren werken, waarbij de vraag is of dat tot een hogere productiviteit leidt. Slimmer werken biedt veel, aan mensen, aan organisaties, aan de maatschappij. En vraagt ook veel: anders denken, anders doen. Op het gebied van leidinggeven, je eigen werk organiseren, samenwerken. En daarbij het potentieel van informatietechnologie benutten. Als Microsoft Nederland hebben we daar de afgelopen 3 jaar de eerste stappen in gezet. En gaan we er nog veel meer zetten de komende jaren!
Ik las in een knipseltje van de week dat het eindelijk uitgerekend is: de kostprijs van vergaderen. Ik weet niet hoe ze het hebben berekend, maar vergaderen in Nederland kost 30 miljard euro per jaar. Best veel eigenlijk.
In hetzelfde onderzoek is ook uitgerekend dat we 10 miljard euro kunnen besparen. Op vergaderen. Per jaar. Door het staand te doen. Dan is de vergadering namelijk ongeveer een derde korter. Ik krijg nu een beter beeld hoe het uitgerekend is...
Wat weten we eigenlijk van het succes van staand vergaderen? Misschien is er wel meer onderzoek nodig. En blijkt daaruit, ik verzin maar wat, dat er minder beslissingen genomen worden bij staand vergaderen. Omdat mensen letterlijk en figuurlijk standvastiger zijn als ze staan. En de vermoeidheid van de benen een negatief effect heeft op de productiviteit de rest van de dag. Waaruit weer blijkt dat staand vergaderen eigenlijk heel duur is.
Vergaderen zit al jaren in het verdomhoekje. Terwijl de meerwaarde er toch is. Luisteren. De dialoog. De discussie. Het beslissen. Natuurlijk, het moet doelmatig zijn. Het moet niet teveel worden, dat vergaderen van ons. Maar geldt dat niet voor alles?
Afgelopen donderdag was ik bij de introductie van een nieuw boek. Ik mocht het eerste exemplaar in ontvangst nemen. Dat is natuurlijk sowieso heel leuk. Er was een aantal sprekers uitgenodigd, waaronder een communicatiespecialist.
Ik weet niet wat het is met dat vak. Teveel communicatiespecialisten geloven in trucjes. In dit geval ging het over ‘de eensluidende boodschap‘ en hoe je die overbrengt op de boze buitenwereld. Met andere woorden: iedereen moet hetzelfde zeggen over het bedrijf. En dat doe je, ingestudeerd en wel, door middel van ‘KOVK’ (Kernboodschap -> Onderbouwing -> Voorbeeld -> Kernboodschap).
Met alle respect: dit werkt niet meer. Zo jaren '70. Alsof je mensen kunt programmeren. En de ander niet voelt dat het ingestudeerde woorden zijn. En daarbij: wat maakt het uit of mensen iets verschillends zeggen over het bedrijf? Als ze betrokken zijn, zich verbonden voelen met het bedrijf, hoef je je daar toch geen zorgen over te maken? En als ze niet enthousiast zijn over hun werkgever, dan zou ik daar maar tijd in steken in plaats van ze iets te laten instuderen.
Maar wat het meest ironische was… het boek ging over de kracht van netwerken. Bijvoorbeeld sociale netwerken, gebruikmakend van internet. Die ingestudeerde ‘trick’ heeft dus geen waarde. De waarheid ligt, via die netwerken, steeds meer op de digitale straat. De reputatie van een bedrijf start in het bedrijf. Van binnen. En niet in regeltjes voor externe communicatie.